Gönderen: 05-Mart-2009 Saat 08:29 | Kayıtlı IP

Ömer Faruk Yer: Tarih: 04.03.2009 / 23.23.13

Haydi,      Gurban olam haydi, bir selam götür sılama. Başta anama babama , hep sorancağızıma. Halhatır edip, nurlu ellerden öp amma, Sılam seni büyüsüne sarmadan , gaç da gel. Dağlarımda karlar erimektedir şimdi. Eteklere doğru yeşil giymektedir şimdi. Tarlam tohumu özlemektedir şimdi. Gurban olam emanete bir bah da gel. Cılgalar hasretle bekler durur şimdi, Nazlı toprak ,tel tel tellenmiştir şimdi. Nasibim,yağmurla bellenmiştir şimdi. Gurban olam sılamı bir yohla da gel. Toprak bahar için demlenmiştir şimdi, Bahçeler yavaştan çimlenmiştir şimdi, Anamın gözleri nemlenmiştir şimdi, Gurban olam anamın gönlünü yapda gel. Çaynağın tepesi sellenmiştir şimdi, Goyzün Deresi   dellenmiştir şimdi, Sılam yeni baharla şenlenmiştir şimdi, Gurban olam   ahunuruma varda gel. Seçim, oy, seçmenlik dillenmiştir şimdi, Dostlarım, dostlarına kinlenmiştir şimdi. Ellerde seçmen listesi tenlenmiştir şimdi, Gurban olam merahtayım bir havadis alda gel. Yine durmadı hissiyat depreşti şimdi. Geçmiş unutulmazmış,netleşti şimdi. Sılaya hasreti burda dertleştik şimdi. Gurban olam özümden bir nefescik alda gel.

Ömer Faruk Yer: Tarih: 22.02.2009 / 22.53.42

Eey Nefsim! Sen nasıl bir varlıksın , ey nefsim! Bir elde kadeh bir elde Kur’an, gezersin Çenen durmaz , laf-ı güzar edensin. Söylesene eey nefsim,samimiyeti neyledin İki yalan kuran, bir hile edensin, Ortalığı bulandırdın toz duman edensin Buldun mu bir fırsat, fırsatı cep edensin Söylesene eey nefsim dürüstlüğü neyledin. İnsanlık bana göre değil, zordur diyensin, Yanına hırsızı, arsızı yoldaş eyleyensin Hileyi harama katıp,tam gözünden yiyensin, Söylesene eey nefsim şerefi neyledin. Susmazsın ,çirkin sözü ardı ardına dizersin. Yetim,garip,fakir fukara demedin ezersin, Belli ki yetmedi , ol cihanı gezersin, Söylesene eey nefsim onuru neyledin. Hak hesabı yapmazsın ,çıkarını gözlersin Birini sen alsanda, öbüründen geçmezsin, Zalimi dost bilip,mazluma gönül vermezsin. Söylesene eey nefsim bu dünyayı neyledin. Senin olmayanı ,güzelden görmezsin, Doğru konuşanı, cidden sevmezsin, Koltuk benim,makam banadır diyensin, Söylesene eey nefsim musallayı neyledin. Gün gelir ,ucuz hesaptan hesap sorarlar. Kurduğun dümeni, mahşerde“esastan” bozarlar. Yazdığın amel sayfasından beni yakarlar, Üç günlük dünyayı sattında ebediyeti neyledin.

Ömer Faruk Yer: Tarih: 05.02.2009 / 23.30.28

Özlerim Seni, Orda her şeyler tanıdık. Geçmiş orada saklar beni. Yollar tanıdık. Yürüdüğümde anılar karşılar beni. Rüzgar tanıdık. Tepeden tırnağa okşar beni Gökteki Güneş tanıdık. İlk görüşte alnımdan öper beni. Ağaçlar tanıdık. Baktığımda emeklerim kucaklar beni Dağlar tanıdık. Çobanlık günlerim çağırır beni        Evler tanıdık. Çatı görünümlü şapkayla selamlar beni. Okul tanıdık, Her karşılaşmada sorgular beni. İnsanlar tanıdık. Bazıları tanımasa da beni.       Ve hatıralar tanıdık. Onlarda olmasaydı sahi, Kim Kocaözülü yapardı beni. Bundandır sebep, özlerim seni.                                                                   Ömer Faruk

Gönderen: 05-Mart-2009 Saat 08:51 | Kayıtlı IP

Gönderen: Yusuf Ozkan Yer: Tarih: 10.02.2009 / 09.19.08

Çooook...,çok oldu, Yayladaki tek göz ağıla göçmeyeli, Koyunları kıra , çayıra sürmeyeli, Kuzulara “ağhorey” demeyeli ,                İnan ki dostum çok oldu. İş başında, baş soğanla aş yemeyeli, Tarlada çüt sürmeyeli,tapan vurmayalı, Önlükten   toprağa tohum sepmeyeli,                İnan ki azizim çok oldu. Hozan üstü, örmeyle şelek almayalı, Dirgenle, kayışlı patoza sap atmayalı, Harara, ayakla saman basmayalı ,               İnan ki üst’adım çok oldu. Çayırda tırpanla ot biçmeyeli, Sarıkızın ahırdan sesini duymayalı, Yolda,yük altında eşeği yatırmayalı,                İnan ki dostum çok oldu. Geceleri dam üstünde yatmayalı, Evden yaylaya yayan   gitmeyeli , Yürürken çamura çipele batmayalı ,                İnan ki azizim çok oldu. Harık çekip köslüyle bahçe sulamayalı, Ayağıma bıtırak,elime diken batmayalı , İki üvez, bir sivriyle kardeş olmayalı,               İnan ki üst’adım çok oldu. Baharın kırda parlayan navruzu görmeyeli, Ganguçla topraktan çiğdem sökmeyeli , Kengeri kanatıp,sütünü sakız etmeyeli,               İnan ki dostum çok oldu. Gece vakti bahçeden   hıyar yolmayalı, Evçeride taze ekmekle dürmeç yapmayalı, Aşağı damda çul çuval dokunmayalı ,            İnan ki azizim çok oldu. Köyden şehre göç edeli çok oldu. Dün yaş onbeş di şimdik ondan çok oldu. Dileğim bir satırdı,bilmem ki birden ne oldu.                     İnan ki dostum çok oldu. Kötü günümüz ,ey günümüzden çok oldu. Köy hakkında işittiklerim az idi, çok oldu. “Oy,seçim”diyenler,canı cana küs edenler. Vallah, sussunlar gayri, yetti artık çok oldu.

Gönderen: Yusuf Ozkan Yer: Tarih: 15.02.2009 / 23.10.29

Anne Şu siyaset ne garip şey anne, İki kelimeyle anlatayım da, dinle. Geçenlerde yanıma bir yolcu oturdu, Soluklanmak için birazcık durdu. Dertleşti benimle(!)heycanla konuştu, Kelamı yoktu amma   küfürü boldu. Dur sakinleş hele bir anlat dedim, Çaycıya iki şekerli birde çay söyledim. Dedim kardeş,sıkıntın nedir,sana n'oldu? Hele dur ,dinlen betin benzin soldu. Meğer sebep köydeki seçimlermiş anne, Adamcağız saç baş koymadı yoldu. Değer mi kardeş etme küfür,yazıktır sana, Derdini tekrardan anlat, baştan bir bana, Arkadaş , komşusundan bir oy istemiş, O da “ veremem arkadaş,olmaz “ demiş. Bizim ki yaptığı iyilikleri bir bir söylemiş. Oralı olmamış komşu, geri göndermiş. Anlattı bizim ki anlattıkça saydı, sövdü. Geçmişte yaptığı iyiliğine dizlerini dövdü. Dedim, “ siz komşusunuz ayıp etmişsin, Bırak oyunu canının istediğine versin”. Sordum,“doğrusu bu değil mi,sen ne dersin”? Dedi “yarından tezi yok, mutlak gebersin”. Şok oldum anne inan bana şok oldum. Verilen tepkiye iliklerime kadar dondum. Dayanamadım kalktım, ayrıldım oradan. Hesabı ödedim cebimde ki bozuk paradan. Dedim,”sizlere akıl fikir versin Yaradan”. Gün gelir utanırsınız vakit geçince aradan. Birbirine sövenler kardeş değil miydiniz dün? Ne de ucuza sattınız kardeşliğinizi bu gün. Mürekkep bitti, dil sustu, süre doldu. Bilirim ki Yusuf Ozkan biraz çok oldu. Daha yazmayacağım demiştim amma, Ne yapayım, can çıkar huy çıkmaz oldu.                 Yusuf Ozkan

Gönderen: 19-Şubat-2010 Saat 05:06 | Kayıtlı IP

Gönderen: Ne Güzel Tarih: 19.02.2010 / 03.27.22

NE GÜZEL CAHILDIK. Dışarıda kar... Ama kuzine içten içe öyle yanıyor ki. Kuzinenin üzerinde demir maşa...Maşanın üzerinde de ekmek dilimleri. Aydınlık bir kış sabahı ve kızarmış ekmek kokusu... Sucuk lükstü. Yumurta lezzetli. Ekmek her zaman ekmek gibi... Bir kez olsun kümesten yumurta almamış, bir kez olsun o kızarmış ekmeğin kokusunu duymamış ve fakat alışveriş merkezlerinin restoran katlarında, boğucu bir gürültü ve havasızlık içinde hamburger keyfine fit olmuş çocuklar ve gençler için ben ne kadar yaşlıyım... Dışarıda kar... İçeride kanaat... İçeride huzur... Televizyon yoktu. Gazete de her zaman olmazdı. Öyle güzel cahildik ki, keyfimiz bozulmazdı hiç! Portakal kabuklarını sobanın üzerine dizer, kokusuna râm olurduk. Kestane közlemek bütün bir gecenin mutluluğuydu. Sonra illa ki, büyüklerin anlattığı hikâyeler, hatıralar... Birçoğu arızalı ve tedaviye muhtaç beyinlerden çıkma dizilerin ve filmlerin açtığı hasarlar yerine, geniş ve besleyici bir masal dünyası... Lezzet bir tarafa, kokuya da hasret kalacağımız kimin aklına gelirdi? Ekmeklerimiz el değerek üretilirdi, sağlıklıydı, lezzetliydi ve mis gibi kokardı. Çay da kokardı... Domates de... Bütün bu nefasete, küçücük bir bakkal dükkânının zenginliği yetiyordu. Dışarıda kar... İçeride huzur... Zam endişesi, doğal gazın kesilme korkusu, yolda kalma telaşı, rejim tehlikesi... Kimin umurunda... Ne güzel cahildik. Mutluluğun resmini çiziyorduk...